Blessure-leed

Vorige keer schreef ik nog een stukje over het feit dat ik bang was dat ik vlak voor mijn aanstaande marathon ziek of verkouden zou worden en daardoor wellicht niet zou kunnen starten. Welnu, dat is tot op heden gelukkig nog niet gebeurd. Wel had het lot iets anders voor me in petto.

Tijdens mijn laatste lange duurloop begon mijn rechterscheenbeen een heel klein beetje pijn te doen. Nu heb ik wel eens vaker last van kleine pijntjes; hoort er een beetje bij..zeker als je 34 kilometer loopt. De pijn was op het moment dat ik het voelde ook niet alarmerend. Pas toen ik thuis kwam begon mijn been gevoeliger te worden terwijl het s’avonds gewoon echt serieus zeer deed. Dusdanig zeer dat ik meteen een afspraak had gemaakt bij de fysiotherapeut om er naar te laten kijken. Het voelde niet goed. Ook heb ik het zekere voor het onzekere genomen en de huisarts een trombose-been laten uitsluiten. Mijn onderbeen was namelijk inmiddels zo dik dat je mijn enkel bijna niet meer kon waarnemen. Zoals ik echter al verwachtte was het geen trombose.

Een bezoek aan de fysiotherapeut leerde mij dat ik een ontstoken scheenbeenvlies had; beter bekend als shin-splints. Dit was natuurlijk gigantisch balen omdat de marathon al over 2 weken zou zijn. In overleg met de fysiotherapeut heb ik per direct complete rust genomen, regelmatig ijs tegen de aangedane plek gehouden, onstekingsremmers geslikt en geprobeerd mijn spieren soepel te houden. Ook ben ik een paar keer terug geweest naar de fysio om de plek te laten masseren (wat niet lekker voelt trouwens en dat is een understatement). Wonder boven wonder ging het steeds beter en nam de ontsteking snel af. Afgelopen woensdag heb ik voor het eerst een klein stukje van 5 kilometer gelopen om te kijken hoe mijn been dat vindt. Dit ging geheel pijnloos, maar niet gevoelloos. Het voelde allemaal nog wat stijf aan maar tijdens en na het lopen heb ik er geen echte last van ondervonden. Vanmorgen ben ik nogmaals naar de fysio gegaan en inmiddels durft ze me te laten starten aankomende zondag. Wel moest ik haar op het hart drukken dat ik direct zou stoppen als ik pijn voelde.

Dus aankomende zondag is het zover: mijn allereerste marathon. Ik baal ervan dat het de afgelopen weken toch niet ging zoals ik graag had gewild. Hierdoor is toch een groot deel van de voorpret verloren gegaan. Ik moet nu omschakelen en toch gaan genieten van het avontuur wat me te wachten staat. Ik moet niet teveel meer stilstaan bij de blessure die ik achter de rug heb maar aan de andere kant moet ik wel scherp zijn op signalen als het niet de goede kant op gaat. Een dubbel gevoel dus. Ik kan niet anders hopen dat de pijn inderdaad wegblijft anders wordt het mijn eerste DNF op een hardloopevenement sinds ik aan hardlopen doe (ongeveer 15 jaar). Een marathon uitlopen is al een hele uitdaging, laat staan zo sterk zijn om bijvoorbeeld na 30 kilometer uit te stappen omdat het niet verantwoord is om verder te gaan. De kans op serieuze schade is echter te groot om stug door te blijven lopen. We gaan het zien.

Morgen ga ik samen met Stefan mijn startnummer ophalen en een rondje lopen op de expo. Mijn startnummer is 6942, een mooi random nummer. Hopelijk komt de echte voorpret morgen dan een beetje en dan gaan we zondag knallen (met beleid). Uiteraard hou ik jullie via mijn Facebook-pagina. op de hoogte.

Vond je dit leuk om te lezen? Praat mee in de reacties hieronder en deel dit bericht via een van onderstaande links. Op de hoogte blijven van mijn activiteiten? Like dan mijn Facebook-pagina.

Smetvrees

Over een paar weken is het zover: de marathon van Amsterdam. Op het moment van schrijven zit ik op de piek van mijn marathonschema. Dit weekend moet ik nog een lange duurloop en daarna kan het taperen voorzichtig gaan beginnen. Tot nu toe gaat de training meer dan voorspoedig. Het lopen gaat nog steeds elke week beter en ik voel me elke training sterker worden. Ook heb ik recentelijk PR’s gelopen op de 5 en op de 21.1 kilometer; teken dat het allemaal de goede kant op gaat. Ik heb er dan ook nog steeds vertrouwen in dat een tijd onder de 4 uur op de marathon mogelijk moet zijn. Tot zover niets te klagen dus.

Wel heb ik een (bijna irritante) vorm van smetvrees ontwikkeld. Omdat ik de laatste weken erg veel loop is er toch wel sprake van fysieke vermoeidheid. Mentaal gezien gaat het wel redelijk, maar ook op dat gebied speelt er wel het een en ander zoals jullie inmiddels wel weten. Ik ben wel fit maar voel me aan de andere kant ook kwetsbaar voor griep of een verkoudheid (of dat ook daadwerkelijk zo is zijn verschillende onderzoeken tegenstrijdig over). Feit is echter wel veel mensen om mij heen, zoals  vrienden en collega’s, juist nu verkouden worden. Op veel plaatsen waar ik kom wordt er gekucht en gesnotterd. Laat ik daar nou niet op zitten te wachten, want stel je voor dat ik juist nu ziek wordt…dat kan toch niet?! Of nog erger; zal je net zien dat ik nu nog een paar weken erdoorheen zwijn maar juist in de week van de marathon ziek wordt. Just my luck.

Dus aan alle zieke vrienden, familieleden en collega’s; als ik met een boog om je heen loop is dat niet persoonlijk. Als ik bovenmatig mijn handen was betekend dat niet dat ik vies van je ben (of eigenlijk wel een klein beetje, gheghe). Ik hou nog een paar weken mijn vingers gekruist en hoop dat ik tot en met de marathon gespaard blijf van dit soort ellende. Daarna vind ik het allemaal wel best (al word ik natuurlijk liever helemaal nooit ziek of verkouden).

Is dit herkenbaar voor jullie? Hoe gaan jullie hiermee om tijdens jullie trainingen? Indien jullie nog dikke tips voor mij hebben hoor ik die natuurlijk graag.

Vond je dit leuk om te lezen? Praat mee in de reacties hieronder en deel dit bericht via een van onderstaande links. Op de hoogte blijven van mijn activiteiten? Like dan mijn Facebook-pagina.

Amur Leopard Virtual Run


Ik ben een sucker voor wildlife. Mijn bucketlist op dat gebied is dan ook best wel groot; cage-diven met witte haaien, walvissen spotten, op safari gaan etc etc. Ik heb grote bewondering en respect voor de natuur; tijdens mijn avonturen kan ik dan ook echt genieten van al het moois wat de wereld te bieden heeft. Dat we als mensheid niet altijd even zuinig zijn op deze natuur is een bekend fenomeen. Als ik op een of andere manier mijn steentje bij kan dragen om de natuur een handje te helpen doe ik daar dan ook graag aan mee.

Zo kwam ik terecht bij de Amur Leopard Virtual Run. De Amoerpanter (of Amoerluipaard) is een zeldzame katachtige waarvan er in het wild misschien nog maar zo’n 50 over zijn. In dierentuinen wereldwijd zijn er ongeveer 200. ALTA (Amur Leopard and Tiger Alliance) zet zich in om deze zeldzame Amoerpanter te beschermen. Zij hebben een conservatie programma opgezet om het bedreigde dier te helpen overleven in zijn natuurlijke omgeving. Door de luipaarden te observeren in het wild, hun leefgebied te beschermen en de bevoling te informeren maakt ALTA een groot verschil en hebben ze al groot succes geboekt, maar er is nog een lange weg te gaan.

Ter ondersteuning van dit project hebben zij de Amur Leopard Virtual Run opgezet. Kosten van deelname bedragen € 30,00, welk bedrag volledig ten goede komt van hun project. Voor dit geld krijg je ook nog eens een hele dikke medaille toegestuurd. Het feit dat het een virtuele race betreft betekend dat je hem overal kunt doen, waar en wanneer je maar wilt. Omdat ik het altijd wel leuk vind om een snelle 5 kilometer neer te zetten leek het me leuk om aan deze (virtuele) race mee te doen. Vooral omdat ik er ook nog eens een goed doel mee ondersteun.

Vorige week heb ik mijn Amur Leopard Virtual Run. Als een soort korte warming-up liep ik richting de dijk. Ik had expres voor de dijk gekozen omdat ik dan niet over hoef te steken en geen last heb van verkeer; ik hoef alleen maar immer gerade aus. Eenmaal op de dijk aangekomen startte ik mijn 5K run en begon op een pittig tempo te lopen. Mijn PR op de 5 kilometer stond op 23:06, welke tijd ik zeker wel met deze loop wilde verbeteren. De eerste kilometers gingen zonder problemen maar vanaf de derde kilometer begon ik het toch wel wat zwaar te krijgen. Omdat ik nog maar 2 kilometer te gaan had lukte het me om alle pijntjes en ongemakken opzij te zetten. Wetende dat ik op een gegeven moment aan de laatste kilometer was begonnen kreeg ik er zelfs nog een minimale versnelling uit. Met een eindtijd van 22:23 finishte ik de virtuele race; een tijd waar ik zeker wel tevreden mee was. Nog maar 2 minuten en 24 seconden te gaan en ik heb mijn doel bereikt: een sub-20 op de 5 kilometer. aangezien ik nu ook zo 43 seconden heb gepakt op mijn vorige tijd denk ik dat dit doel nog steeds realiseerbaar is. Voor deze loop had ik speciaal de Amur Leopard Virtual Run racebib omgedaan, hetgeen kon rekenen op verbaasde blikken op de dijk. Uiteraard maakte me dat niet heel veel uit; dat er maar veel meer mensen mee mogen doen met deze run.

Meer informatie over de Amur Leopard Virtual Run kun je ook vinden op hun Facebook-pagina.

De statistieken:

Afstand: 5,00 km
Duur: 22:23
Bewogen duur: 22:23
Tempo: 4:28/km
Bewogen tempo: 4:28/km
Gemiddelde snelheid: 13,4 km/u
Gemiddelde bewegingsnelheid: 13,4 km/u
Maximum snelheid: 16,3 km/u
Hoogte winst/verlies: 13m
Gemiddelde cadans: 159 spm
Hoogste cadans: 168 spm
Gemiddelde hartslag: 179 bpm
Hoogste hartslag: 183 bpm

Official timing by:

#StravaProveIt:

Vond je dit leuk om te lezen? Praat mee in de reacties hieronder en deel dit bericht via een van onderstaande links. Op de hoogte blijven van mijn activiteiten? Like dan mijn Facebook-pagina.

No Pain, no gain

Enkele dagen terug verscheen er een artikel van het NRC over ‘De levende hel van de triatlon’. Strekking van dit artikel is dat triathleten op een bijzondere manier om kunnen gaan met fysieke en mentale pijn. Een triathlon volbrengen is niet niks; je wordt voortdurend geconfronteerd met lichamelijke ongemakken en tegenslagen. De ijzeren wil en het doorzettingsvermogen van de gemiddelde triathleet maakt dat ze met deze pijn om kunnen gaan.

Wat is nou precies pijn? Ik roep het zelf ook vaak; ‘love the pain‘, ‘no pain, no gain’, ‘embrace the suck’, allemaal gevleugelde uitspraken om aan te tonen dat pijn relatief is en niets onoverkomelijks. Maar is dat ook wel zo? Diep onder de pijn die het sporten soms met zich mee kan brengen schuilt bij mij namelijk een veel diepere pijn. Een pijn die helemaal niet zo stoer is en vooral een pijn waar ik zelf helemaal niet om heb gevraagd. Ik heb het over de pijn van het verlies van mijn dierbaren.

Sinds het verlies van mijn vrouw en mijn moeder is er iets met me gebeurd. Logisch natuurlijk. Het gemis blijft enorm en er is helemaal niets wat deze pijn kan verzachten. Gevoelens van machteloosheid en onrechtvaardigheid wisselen elkaar af; je staat er mee op en je gaat er mee naar bed. Ik bof met het feit dat ik een lieve dochter heb die me op de been houdt, maar toch zal ik nooit meer echt compleet zijn. Ik heb dan ook niet de illusie dat ik ooit weer dezelfde persoon zal worden als dat ik was voordat ik in korte tijd mijn vrouw en moeder verloor. De ene dag kan ik beter omgaan met deze gevoelens dan de andere dag. Ik mis niet alleen mijn geliefden, maar soms ook mijn oude ik. Deze is echter samen met hen gestorven. De nieuwe ik zal langzaam vorm moeten gaan krijgen in het proces wat rouw heet. Een proces waarvan ik helaas niet weet hoe lang deze zal gaan duren.

En dan kom ik weer op de duursport. Ik zie het proces waarin ik in zit als een full distance triathlon. Wanneer je van te voren te lang stil gaat blijven staan bij de afstand die je moet gaan afleggen vliegt het je aan. Het lijkt bijna niet te bevatten dat het menselijk lichaam daartoe in staat is. Laat staan de pijn die je tijdens de wedstrijd zal gaan voelen. Maar wanneer je alles in kleine stukjes knipt lijkt het ineens een stuk makkelijker. Eerst maar eens zorgen dat ik ongeschonden uit het water kom. Even op adem komen en dan beginnen aan het fietsen. Tijdens het fietsen een pace zoeken die je past. Tot slot begin je aan de marathon; het zwaarste onderdeel maar tegelijkertijd het onderdeel waar je jezelf dichter bij de finish ziet komen. De finish die in dit geval een ‘nieuw ik’ is die om heeft leren gaan met zijn nieuwe situatie. Voor mijn gevoel bevind ik me op dit moment nog in het zwem-gedeelte van de triathlon, druk zoekend naar een plaatsje in het water tussen alle andere deelnemers. Maar ik blijf in gedachten houden dat het zwemmen vanzelf overgaat in fietsen.

Natuurlijk komt deze  vergelijking zo erg luchtig over en klinkt het allemaal erg makkelijk. Toch heb ik op dit moment erg veel aan sport. Het zorgt voor afleiding. Zo geeft een lange duurloop van 3 uur mij bijvoorbeeld de gelegenheid om mijn gedachten te ordenen. Tijdens het sporten denk ik aan van alles maar toch ook weer aan helemaal niks. Het zorgt ervoor dat ik een frisse kijk blijf houden op alles en mezelf niet verlies in zelfmedelijden. Ook is het een manier van afreageren. Als ik boos ben op de wereld omdat het niet eerlijk is wat me is overkomen doe ik een snelle loop of een zware interval. Als de pijn en verdriet me aanvliegt doe ik een duurloop, zodat het rotgevoel langzaam wegebt op het ritme van mijn voetstappen over het asfalt. Sport geeft mij energie. Ik zou iedereen in een vergelijkbare situatie mee willen geven om te proberen van zichzelf en van het leven te blijven houden, hoe moeilijk dat soms ook is. Het leven is kort en zeer kostbaar. Gegeven tijd is niet vanzelfsprekend. Mensen roepen wel eens; Yolo (You Only Live Once). Dat is niet waar! Je leeft elke dag. Je sterft daarentegen maar 1x. Probeer er elke dag weer van te maken, zodat je op het moment dat hét moment daar is nergens spijt van hebt.

Klinkt dit herkenbaar? Heb je vragen of opmerkingen naar aanleiding van dit stuk? Praat mee in de reacties hieronder of stuur me een berichtje. Vond je het mooi om te lezen? Deel dit bericht dan via een van onderstaande links. Op de hoogte blijven van mijn activiteiten? Like dan mijn Facebook-pagina.

Relive

Zo af en toe verschijnen er apps en toepassingen die het delen waard zijn. Relive is er zo één. Wat is Relive en hoe werkt het? Welnu, het is heel simpel eigenlijk. Wanneer je in het bezit bent van een sport-account bij bijvoorbeeld Strava, Garmin Connect, Polar of Endomondo, kun je deze koppelen aan Relive. wel dien je uiteraard eerst even een account aan te maken en je sport-account te koppelen. De rest gaat eigenlijk vanzelf…

Als je vervolgens een rondje gaat hardlopen of een mooie fietstocht gaat maken en deze activiteit upload naar je sport-account, gebeurd er iets magisch. Relive neemt de gegevens vanuit je sport-account over en maakt er een bizar gaaf filmpje van. In dit filmpje zie je, alsof er een drone boven je hoofd meevloog, hoe je al hardlopend of fietsend je route hebt afgelegd voorzien van data zoals je hoogst gelopen/gefietste snelheid, je hartslag en eventueel gemaakte foto’s. Het duurt even (en met even bedoel ik een half uurtje/uurtje tot maximaal 24 uur) voordat je video klaar is maar dan heb je ook wat.

De filmpjes kun je via de Relive-app op je smartphone bekijken en opslaan, waarbij zowel Apple- als Android-toestellen worden ondersteund. Via deze app kun je de filmpjes vervolgens delen op je Social Media, zodat je aan je vrienden en familie op een hele leuke manier kunt laten zien wat voor bazen-rit je nu weer heb gemaakt. Zoals mijn Cycling Holland tochtje bijvoorbeeld:

Relive is een gratis app maar er is ook een mogelijkheid om club-member te worden. Dit heeft als voordeel dat je muziek aan je filmpjes kunt toevoegen, je route op een interactieve manier kunt bekijken, oude ritten kunt uploaden en ook worden ritten langer dan 10 uur ook omgezet in filmpjes. Je bent club-member voor € 9,00 per maand.

Kortom: Relive is wat mij betreft een must voor elke sportfanaat die het leuk vind om zijn prestaties te delen met zichzelf en anderen.

Vond je dit leuk om te lezen? Praat mee in de reacties hieronder en deel dit bericht via een van onderstaande links. Op de hoogte blijven van mijn activiteiten? Like dan mijn Facebook-pagina.