Workshop Wim Hof methode

Wim Hof, beter bekend als ‘The Iceman’. Wie kent hem niet? Deze man heeft een aantal bizarre records achter zijn naam staan. Enkele voorbeelden: hij liep een halve marathon op blote voeten in Finland (boven de Poolcirkel) bij temperaturen tussen de 20 en de 30 graden onder 0. Ook liep hij in slechts een onderbroek de Kilimanjaro op bij temperaturen van 15 graden onder 0 en heeft hij regelmatig tot aan zijn kin in een bak met ijs met ijs gestaan. De man kan goed tegen kou, zeg maar.

Wim Hof is er van overtuigd dat mensen met hun geestelijke vermogens in staat zijn om hun zenuwstelsel te beïnvloeden en daarmee tot unieke prestaties te komen. Hij heeft een eigen methode ontwikkeld;’de Wim Hof methode. Inmiddels zijn er wetenschappelijke onderzoeken gedaan die (sommige) aspecten van zijn methode onderbouwen.

In heel Nederland worden er door erkende instructeurs (welke zelf een loodzware training bij Wim Hof hebben gevolgd) workshops gegeven. Zo ook in Den Helder. Niemand minder dan Gert-Jan Wit (inmiddels mag ik hem wel de Helderse marathon-zwemmer noemen) is hier erkend instructeur en geeft 1 keer per een maand een workshop waarin hij uitleg geeft over de Wim Hof methode. Aan de hand van verschillende ademhalings- en meditatietechnieken leer je contact te maken met je hart, je immuunsysteem en je autonome zenuwstelsel. Ook het befaamde ijsbad is onderdeel van de workshop. Het klinkt misschien allemaal wat vaag en zweverig, zeker als je er niet voor open staat. Er is maar 1 manier om er achter te komen en dat is door het een keer te ervaren. Met veel interesse heb ik dan ook een workshop van Gert-Jan gevolgd.

De workshop werd gegeven in Fort Kijkduin, een fort uit de tijd van Napoleon (en later nog gebruikt door de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog). De entourage was dus al fantastisch. Na een kopje koffie gingen we naar een mooie beuk alwaar de workshop werd gegeven. Na een korte voorstelronde kregen we uitleg over de theorie van de Wim Hof methode. Ook vertelde Gert-Jan over de zware training die hij moest ondergaan om erkend instructeur te worden. Super-interessant en informatief, maar werkt het ook echt? Daar kwamen we snel achter tijdens de ademhalingsoefeningen. Ter informatie: alvorens ik naar de workshop ging had ik een pittige intervaltraining afgewerkt in de duinen dus was aardig kapot.

Eerst begonnen we met ademhalingsoefeningen volgens de Wim Hof methode. Ik merkte dat het meteen wat met mijn lichaam deed; ik werd zweterig en klam en het begon te tintelen vanaf mijn tenen tot aan mijn oren. Resultaat was wel dat ik langer mijn adem in kon houden en dat ik ontspannen was. Maar dan echt ontspannen. Het voelde alsof je als een stofdeeltje rond dwarrelde in een heelal van niets. Een rare omschrijving maar beter kan ik het niet verwoorden. Sommige cursisten werden er zelfs emotioneel van. Ik vond het indrukwekkend, maar emotioneel werd ik er tot dusver niet van.

Later gingen we ook andere ademhalingsoefeningen doen; minder inspannend als de Wim Hof methode maar met hetzelfde principe. Het duurde langer voordat de tintelingen weer kwamen, maar na de derde sessie bereikte ik weer de totale ontspanning. Deze keer raakte het me wel. Ik denk natuurlijk veel aan Patricia (mijn onlangs overleden vrouw). Nu leek het echter of ik niet aan haar dacht maar echt bij haar was. Ik voelde warmte. Het was geen verdriet maar eerder liefde. Ik schrok er zelfs een beetje van. Ik heb denk ik wel 10 minuten in het niets gelegen, mij totaal niet bewust van het harde yoga-matje op de koude betegelde grond en de mensen om mij heen. Heel erg bizar om mee te maken. Daar lig je dan; duursporter en durfal. Tranen die over je wangen biggelen tijdens een meditatie-sessie. Op naar het ijsbad; iets meer avontuurlijk.

Buiten stond een opblaasbaar badje met daarin koud water. Er werden nog even een aantal bakken met ijsblokken ingegooid om er zeker van te zijn dat het water ook echt wel koud was. We kregen uitleg over de paardenstand (een ietwat gehurkte stand welke je helpt je te focussen) en vervolgens konden we ons om gaan kleden. In niets meer dan mijn Speedo ging ik naar buiten. Ik wilde eerst even de spreekwoordelijke kat uit de boom kijken dus ik ging als laatste. De mensen voor mij gingen één voor één het ijskoude water in. Bij sommige ging dit heel goed; die bleven super rustig en konden al redelijk snel tot aan hun nek in het water liggen. Bij anderen ging het iets minder en bleven in het water zitten. Nu is het absoluut geen wedstrijdje en moet je goed naar je lichaam blijven luisteren, maar toch wilde ik proberen om tot aan mijn nek in het water te liggen. Het was mijn beurt. Ik stapte het water in en voelde direct hoe bizar koud het water in werkelijkheid was. Ik ging gehurkt in het water zitten om te wennen aan de temperatuur en om de rust in mijn ademhaling te vinden. Toen ik die had gevonden ging ik in het water zitten, mijn benen gestrekt. Weer zoeken naar de rust in mijn ademhaling; het duurde steeds even voordat ik die gevonden had. Na een paar minuten lukte het me om verder in het water te zakken en zelfs mijn handen onder water te doen (in je handen zitten heel veel zenuwuiteinden). Daar lag ik dan, in het ijskoude water. Ik had mijn kalmte gevonden en kon geconcentreerd blijven liggen. Het was gelukt. Bizar dat het menselijk lichaam hiertoe in staat is.

Na het ijsbad konden we ons weer warm aankleden en kregen we een heerlijke kop hete soep met een broodje. Zo’n dag als deze kost toch aardig wat energie. Nadat we weer een beetje opgewarmd waren en hernieuwde energie hadden opgedaan liepen we met de groep naar de duinen om daar in de buitenlucht nog even te mediteren. Het weer was prachtig en de omgeving idyllisch. Iedereen zocht, al lopend op blote voeten door de duinen, een mooi rustig plekje voor zichzelf op en begon met mediteren. Het kan 5 minuten geduurd hebben maar het kan ook 20 minuten geduurd hebben; ik was het besef van tijd even helemaal kwijt. Het was heerlijk om even helemaal in het niets te zijn met de prikkelende zon op je gezicht en het geruis van de zee op de achtergrond. Het vreemde: de vermoeidheid en spierpijn van de intervaltraining die ochtend was inmiddels volledig verdwenen. Ik was uitgerust en voelde me erg fit. Na een poosje was het weer tijd om door de duinen terug te lopen naar het fort om daar deze wondere dag af te sluiten. Onder het genot van een drankje en een hapje werd er nog wat na gekletst door iedereen waarna de workshop er definitief opzat en iedereen zijn eigen weg weer vervolgde.

Wat heb ik deze dag geleerd van de Wim Hof methode en wat denk ik er in de toekomst mee te kunnen gaan doen? Welnu, ik heb geleerd dat het menselijk lichaam tot meer in staat was dan dat we ons eigenlijk voor mogelijk houden. Nu wist ik dat natuurlijk al een beetje maar het blijft bijzonder dat altijd weer in lijve te ondervinden. Nu is het niet zo dat ik een ijsbad in mijn tuin ga neerzetten, maar ik zal wel in vervolg na het douchen de temperatuurkraan even op standje 0 zetten om het koude water over me heen te laten stromen. Beter kunnen omgaan met koude(re) temperaturen zouden van pas kunnen komen bij bijvoorbeeld het open-water zwemmen. Daarnaast zal ik de ademhalings- en ontspanningsoefeningen trouw blijven doen. Aan de ene kant om de totale rust te ervaren en aan de andere kant zullen deze ademhalingsoefeningen mij ten goede komen tijdens het (duur)sporten. Gert-Jan weet iedereen van begin tot eind te boeien met zijn verhalen en wijze van uitleggen en daarnaast neemt hij ook uitgebreid de tijd voor iedereen, waardoor je je gedurende de workshop constant op je gemak voelt. Al met al vond ik deze dag een zeer unieke ervaring en wil ik iedereen adviseren om deze workshop eens te volgen. Voelen is weten.

WAARSCHUWING: voordat je verder naar beneden scrolt, wees bewust dat er schokkende beelden tussen zitten in de vorm van mij in een Speedo-zwembroek! Ik wens niet aansprakelijk gesteld te worden voor de mogelijke gevolgen die het zien van deze beelden met zich meebrengt.

Foto’s:

Video:

Vond je dit leuk om te lezen? Praat mee in de reacties hieronder en deel dit bericht via een van onderstaande links. Op de hoogte blijven van mijn activiteiten? Like dan mijn Facebook-pagina.

Moti-VERINGskracht

Tussen deze en mijn laatste post zitten bijna 4 maanden. Het is lang stil geweest op deze website. Even heb ik getwijfeld of ik dit bericht wel moest schrijven, maar ik vind dat ik het mijn volgers verschuldigd ben. Er is een hoop gebeurd en ik kan niet op deze site verdergaan alsof er niets gebeurd is. Niet alleen de leuke maar ook de niet leuke gebeurtenissen moeten gedeeld worden.

Zoals sommigen van jullie wisten was mijn vrouw al geruime tijd ernstig ziek. Zij is de reden en motivatie geweest om mijn gezonde lichaam in te zetten voor verscheidende goede doelen. De weddenschap met haar was de reden dat ik de zwemoversteek Den Helder – Texel ging maken; het avontuur waaruit deze website en de daaropvolgende avonturen zijn voortgekomen. Helaas is mijn vrouw eind maart 2017 overleden. Tot overmaat van ramp is een kleine 2 weken daarvoor mijn lieve moeder, redelijk plotseling, ook overleden. Afgelopen maanden waren (en zijn) dan ook op zijn zachtst gezegd een hele zware tijd voor mij en mijn familie. Allemaal doen we ons uiterste best om er weer een beetje bovenop te krabbelen maar het gemis is enorm en dat zal altijd zo blijven.

Door alle ellende zat ik in een aardige sportdip. Nu was de motivatie eind 2016 al ver te zoeken maar deze was inmiddels tot een dieptepunt gezakt. Ik had nergens meer zin in. Toch gaat, hoe cliché ook, de tijd gewoon door. Ook ik schiet er niets mee op om het bijltje er bij neer te gooien. Dat zou mijn lieve vrouw ook niet zo gewild hebben. Natuurlijk is dat in de praktijk makkelijker gezegd dan gedaan. Ik had wat stokken achter de deur nodig. Nou, deze stokken heb ik gevonden. Inmiddels heb ik mijn agenda voor 2017 gevuld met een viertal uitdagingen: de kwart triathlon van Anna Paulowna stond al. Deze heb ik aangevuld met het Rondje Eilanden (een swimrun), de Red Bull 400 (gekkenwerk) en de marathon van Amsterdam (nog meer gekkenwerk). Maar goed, nu de motivatie nog…

Ik vind het altijd fantastisch om anderen te motiveren. Andere mensen blij te maken. Nu sta ik voor de grootste uitdaging ever: mijzelf motiveren. Mijzelf weer een beetje blij (proberen) te maken. Ik ben weer begonnen met hardlopen maar dit valt me nog best zwaar. Conditioneel heb ik een aardig jasje uitgedaan; mijn VO2MAX is bijvoorbeeld van 51 naar 43 gedoken. Maar ook de stap om mijn hardloopschoenen aan te trekken en naar buiten te gaan is nog elke keer weer een grote. Dagelijks probeer ik een half uurtje te wandelen en zo nu en dan maak ik een grote(re) wandeling. Het hardlopen probeer ik op te voeren naar 2x per week en als het weer een beetje meezit zal ik ook de fiets weer te voorschijn gaan halen. Ook zal ik, gelet op de aankomende swimrun, het zwembad maar weer eens op moeten gaan zoeken. Ik hoop dat het plezier dan ook langzaam weer terug gaat komen. Het is dubbel; aan de ene kant lijkt het me supergaaf om bijvoorbeeld de marathon van Amsterdam te finishen samen met mijn broertje (we lopen hem samen). Aan de andere kant zal het loodzwaar zijn beseffende dat mijn vrouw er niet zal staan. Dat gevoel zal ik een plekje moeten geven.

En dan deze website. Wat wil ik hier in de toekomst mee gaan doen…Zoals gezegd beleef ik er altijd enorm veel plezier aan om mensen te motiveren en te vermaken. Ik zal dit dan ook blijven doen en beloof dan ook weer actiever te gaan worden. Naast de sportieve uitspattingen merk ik dat ik ook behoefte heb aan wat spannendere dingen. Meegaan met een aerobatics-vliegtuig, duiken in een haaienkooi…noem maar op. Uiteraard moet het allemaal wel veilig en verantwoord zijn; ik ga geen gekke dingen doen. Komend jaar zal in ieder geval voor een groot deel in het teken staan van mijn voorbereiding op mijn eerste marathon. En volgend jaar? Dan gaat die Ironman er echt komen! Al is alleen maar voor mijn vrouw.

Rest mij iedereen te danken voor jullie steun. Fijn om te zien dat er een hoop mensen met ons meeleven.

Sportieve groet,

Sebastiaan.

Vond je dit leuk om te lezen? Praat mee in de reacties hieronder en deel dit bericht via een van onderstaande links. Op de hoogte blijven van mijn activiteiten? Like dan mijn Facebook-pagina.

Sportymaps

Soms komen er dingen op de markt waarvan je denkt; waarom hebben ze dat niet veel eerder bedacht? Sportymaps is daar een goed voorbeeld van.

Ik vind het tof om van een legendary wedstrijd (of dat nu een run of een fietstocht is) een mooie herinnering te bewaren. Je krijgt natuurlijk in veel gevallen een mooie medaille maar Sportymaps heeft nog iets veel gavers: een poster van het parcours met daarbij de naam van het evenement, de datum en je genoteerde tijd vermeldt. Je kunt kiezen uit vele bekende evenementen zoals de Egmond Halve marathon, de marathon van Amsterdam en Rotterdam en vele internationale marathons zoals Berlijn, New York en London. Je kunt uit 8 verschillende kleuren kiezen zodat de poster altijd bij de rest van je interieur past. Tevens kun je zelf kiezen in welk formaat de poster wordt afgedrukt, variërend van A4 tot A2. Zit je parcours er niet tussen? Dan kun je altijd even contact opnemen met Sportymaps; indien mogelijk maken ze hem zo voor je.

Ik vind het een bijzonder tof idee; een sportymap is een gave herinnering aan je wedstrijd en staat erg gaaf in je woonkamer, slaapkamer of paincave. Of er in de toekomst ook parcours van triathlons te krijgen zijn? Geen idee; ik zal het idee eens bij ze neerleggen :-). Neem zelf eens een kijkje op de website van Sportymaps.

Vond je dit leuk om te lezen? Praat mee in de reacties hieronder en deel dit bericht via een van onderstaande links. Op de hoogte blijven van mijn activiteiten? Like dan mijn Facebook-pagina.

2016: een terugblik

Hoewel we formeel al in het nieuwe jaar zijn beland, wil ik toch nog even van de gelegenheid gebruik maken om terug te blikken op het vorige jaar. 2016 was hét jaar van Challenge The Half 2016; een aantal halve marathons en als hoogtepunt een halve triathlon. Naast het vele duursporten waren er echter nog zat andere leuke sportieve activiteiten om met veel plezier op terug te blikken.

Toffe foto van 'Team Horn'...
10 januari 2016 stond de eerste sportieve uitdaging van dit jaar op het programma; de halve marathon van Egmond. Aanvankelijk stond deze run totaal niet in de planning, maar ik kon het startnummer overnemen van neef Niels. Dan kruipt het hardloopbloed toch waar het niet kruipen kan en stond ik toch aan de start, samen met Stefan en Rob. Het was koud en vooral heel erg winderig en met een tijd van 2:08 haalde we de finish. Gelet op de omstandigheden en fysieke gesteldheid van dat moment zeker geen slecht resultaat.

Koolhydraten bijtanken...
Enkele maanden later was het tijd voor de Halve van Den Helder; de tweede halve marathon van dit jaar. Deze was wel gepland en ik had dan ook wat meer tijd om er voor te trainen. Dit was ook terug te zien in het resultaat; met een 1:53 bleef ik ruimschoots onder de 2 uur.  Wederom liep ik samen met Stefan en Rob. Stefan hebben we in het begin van de loop al laten gaan. Samen met Rob heb ik het grootste gedeelte van de halve marathon gelopen. De laatste paar kilometer heb ik Rob moeten lossen. Het was een prachtige dag in april met een heerlijke lente-zon. Het was zelfs serieus warm. Het biertje na afloop lieten we ons dan ook goed smaken.

De Giro officieel van start...

Vrijdag 6 mei 2016 was Apeldoorn het toneel van de Giro d’Italia. Samen met Daan was ik getuige van de Grande Partenza, welke werd gewonnen door Nederlander Tom Dumoulin. Het was erg gaaf om een evenement als dit van zo dichtbij mee te maken en om al die mooie fietsen te zien.

2016-06-09-18-53-59

Met mijn triathlon-aspiraties in het achterhoofd heb ik in 2016 besloten om Shadowfax een nieuw baasje te gunnen. Na wat maanden sleutelen (met de hulp van William) en materialen verzamelen zag in de maand mei mijn nieuwe aanwinst het levenslicht: Epona (vernoemd naar het dappere paard van Link; uit de Legend of Zelda). Hiermee zou het moeten gaan gebeuren; de triathlon van Almere. En wat fietst deze fiets fantastisch!!

De laatste meters onder water...

Omdat ik me inmiddels had ingeschreven voor een halve triathlon moest er ook maar weer getraind gaan worden in het water. De zwemvierdaagse was een mooie stok achter de deur om mijn zwemtrainingen weer een beetje op te pakken. Met elke dag een kilometer was de zwemvierdaagse een leuk avontuur.

De beker; opgedragen aan mijn vrouw...(dag 3)

Van de zwemvierdaagse naar de halve-marathon driedaagse; loop een halve marathon; verdeelt over 3 dagen. De eerste dag een strandloop van 6 kilometer, de tweede dag een 7 kilometer over het asfalt en op de derde en laatste dag een crossloop van 8 kilometer. Stuk voor stuk kleine(re) afstanden maar het hoge tempo maakte het toch een pittige uitdaging. Blij was ik dan ook met ‘trofee’.

...is nooit verkeerd...

Avonturen hoeven niet altijd extreem te zijn, veel inspanning te vereisen of lang te duren. Om te laten zien dat je in een uur tijd best een micro-adventure kan beleven nam ik, samen met timingpartner Citizen, proef op de som. Het resultaat, een avontuur in een uur, vormde een leuke fotoreportage welke hopelijk voor veel inspiratie voor velen zal zorgen.

Header Challenge Almere

Na een heerlijke vakantie op het eiland Tenerife (met veel openwater zwemmen in de Atlantische oceaan) stond hét sportieve hoogtepunt van 2016 op het programma: de Challenge Almere-Amsterdam. Ondanks de  vele trainingskilometers ging het allemaal niet van harte. Een beroerde swim ontregelde de rest van de triathlon maar in een tijd van 6:33 liep ik trots, samen met mijn dochter, over de finish.

Groupshot..

Een semi-sportieve uitdaging samen met mijn vrienden Daan, William en Niels; een rondje Texel op de stadsfiets. Een leuke seizoensafsluiter waarbij we vreselijk hebben gelachen, heerlijk hebben gegeten en lekkere biertjes hebben geproeft. O ja, we hebben ook Texel nog even rond gefietst.

Het moment is daar..

Challenge The Half 2016 had als doel om zoveel mogelijk geld op te halen voor Stichting Ambulance Wens Nederland; iets wat aardig gelukt was. Eind november van 2016 mocht ik aan oprichter Kees Veldboer van Stichting Ambulance Wens een cheque overhandigen van maar liefst € 3.000,00.

En  verder:

Ik heb in 2016 een nieuwe timingpartner mogen verwelkomen: Citizen! 2016 was het jaar van mijn eerste baantraining; iets wat in de praktijk zwaarder is dan ik had gedacht. 2016 is ook het jaar dat ik voor het eerst serieus gesnorkeld heb; and I like it!! Mijn opleiding HBO-rechten heb ik in 2016 met succes afgerond; misschien wel de grootste mijlpaal van vorig jaar op privégebied. Gelukkig eindigde 2016 voor mij en mijn gezin op een betere manier dan dat 2015 deed. De feestdagen hebben we heerlijk met elkaar doorgebracht en samen hebben we het nieuwe jaar vol vertrouwen ingeluid.

En 2017?

In het nieuwe jaar staan er geen projecten gepland. Geen (grote) fundraise-acties voor goede doelen, al lijkt het me wel kicken om dit jaar een bedrag van € 352,45 op te halen. Ik kom dan namelijk precies op een totaal van € 10.000,00 aan donaties, verdeeld over 5 jaar en 5 goede doelen. Who knows…

In dit jaar ben ik van plan om lekker te hardlopen, lekker te fietsen en lekker te zwemmen maar wanneer ik wil en wanneer het uitkomt; niets gedwongen omdat er een wedstrijd op de agenda staat. Ik wil zo nu en dan het ‘debiele randje’ opzoeken, hoewel dit niet meteen hoeft te betekenen dat er een hoop tijd en voorbereiding bij komt kijken. Ik wil nieuwe dingen ontdekken en mooie (sportieve) avonturen beleven; met mijn gezin, met vrienden en natuurlijk solo. Ook hoop ik dit jaar meerdere mooie lezingen te mogen geven over alles wat ik mee heb gemaakt op sportief vlak om daar mensen mee te motiveren.

Bedankt…

Als eerste wil ik weer mijn mooie vrouw en dochter bedanken voor hun onvoorwaardelijke steun en support. Fantastisch zoals ze me er altijd doorheen slepen en toejuichen aan de finish.

De DaNiWiSe-crew; Daan, Niels en Willam; thanx for the laughs en sportieve uitjes samen.

Ook Stefan en Rob wil ik bedanken voor de runs die we samen hebben gedaan. Eat every mile!

Airmax, mijn sponsor die Challenge The Half 2016 mede mogelijk heeft gemaakt.

Alle donateurs die het mogelijk hebben gemaakt om € 3.000,00 op te halen voor Stichting Ambulance Wens.

Ik wens iedereen een gezond, voorspoedig en vooral sportief en avontuurlijk 2017!!

Vond je dit leuk om te lezen? Praat mee in de reacties hieronder en deel dit bericht via een van onderstaande links. Op de hoogte blijven van mijn activiteiten? Like dan mijn Facebook-pagina.

Cheque overhandigen aan Stichting Ambulance Wens

challenge-the-half-logo

Zoals met elk sportief avontuur probeer ik zoveel mogelijk geld in te zamelen voor een goed doel. Met het project van dit jaar, Challenge The Half 2016, heb ik geprobeerd om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor Stichting Ambulance Wens Nederland. Iets wat aardig gelukt is.

Afgelopen donderdag, 24 november, mocht ik met veel trots de cheque overhandigen aan Kees Veldboer; oprichter van deze fantastische stichting. Het overhandigen van de cheque vond plaats tijdens een vergadering van de Ronde Tafel; een vereniging waar ik lid van ben en die me tevens gigantisch geholpen hebben met mijn fundraising voor Stichting Ambulance Wens. Zij hebben het opgehaalde bedrag van € 1500,00 namelijk verdubbeld, zodat er uiteindelijk een bedrag van € 3000,00 aan Stichting Ambulance Wens overhandigd kon worden. Na een diner in het Beatrix hotel gaf Kees Veldboer een lezing over de stichting; hoe hij op het idee is gekomen om de stichting op te richten, hoe de stichting is gegroeid tot wat het nu is en welke prachtige wensen er allemaal al zijn uitgevoerd voor (terminaal) zieke mensen die niet mobiel zijn. Werkelijk niets is te gek en Stichting Ambulance Wens doet altijd alles wat in zijn macht ligt om wensen uit te laten komen, iets wat ook terug te lezen is op de website van de Stichting.

Na de lezing van Kees Veldboer was het ’t moment om de cheque te overhandigen. Dit viel me zwaarder dan ik had verwacht. Eind 2015 heb ik zelf in privésfeer te maken gehad met deze stichting en dit kwam weer een beetje naar boven. Het was dan ook geweldig om dit fantastische bedrag te mogen overhandigen en ik weet zeker dat elke euro goed zal worden besteed. Tot slot konden we allemaal nog even een kijkje nemen in een Wensambulance die Kees had meegenomen; een van de nieuwste ambulances die de stichting rijk is. Hoewel het er veel minder ‘heftig’ uitziet dan een echte ambulance, is deze van alle noodzakelijke attributen voorzien zodat zelfs IC-patienten vervoerd kunnen worden. De brancard is volledig elektrisch en biedt de vrijwilligers de gelegenheid en vrijheid om de patiënten op een gemakkelijke en comfortabele manier te vervoeren.

Met het overhandigen van de cheque is er ook een definitief einde gekomen aan Challenge The Half 2016. Dit is dan ook een mooi moment op wat mensen te bedanken:

– Allereerst natuurlijk mijn vrouw en dochter: duizendmaal dank voor jullie steun, support en begrip weer dit jaar, tijdens mijn trainingen en de wedstrijden. I love u!

– Stichting Ambulance Wens Nederland: zonder jullie hulp vorig jaar was ik nooit op dit idee gekomen. Ik ben jullie nog steeds erg dankbaar voor wat jullie voor ons mogelijk hebben gemaakt.

Airmax Nederland; voor jullie steun en sponsoring. Bedankt in het vertrouwen in mij. Jullie gaven mij net dat beetje extra zuurstof, letterlijk.

– Alle mensen die een donatie hebben gedaan! Elke euro heeft bijgedragen aan dit fantastische resultaat en ik weet dat alle bijdragen uit een goed hart kwamen. Heel erg bedankt iedereen.

– Iedereen van de Ronde Tafel, afdeling Den Helder. Jullie verdubbeling is fantastisch. Super bedankt voor dit geweldige gebaar.

Ik zal vast mensen vergeten; sorry daarvoor. Weet dat mijn dank enorm groot is.

En nu? De feestdagen staan voor de deur dus ik ga lekker genieten met mijn gezinnetje. Tussendoor heb ik het sporten weer een beetje opgepakt maar concrete doelen zijn er nog niet. Volgend jaar verwacht ik geen superheftige avonturen maar aan de andere kant weet je het met mij maar nooit ;-).